sosyomat.com

EPİCA
Feint

The very brightest candle of all has been extinguished
Smothered by those who could not bear to face reality

Every beat of your heart tore the lies all apart
Made foundations quiver
Every wave in the lake caused the porcelain to break
And I shiver...

The leftover tallow just doesn’t contain
All the right answers
Under a sea of dust lies a vast wealth of wisdom

An untuched snow turns red
Innocence dies

This black page in history is not colourfast,
will stain the next
All that remains is just a feint of what was meant to be
This black page in history is not colourfast,
will stain the next
And nothing seems in life,
in dreams like what was meant to be

TR
EPİCA
Feint

Hepimizin en parlak mumu söndü
Gerçekle yüzleşmeye cesaret edemeyenler tarafından boğuldu

Kalbinin her parçası yalanları yırttı
Kurumları titretti
Göldeki her dalga porselenin kırılmasına neden oldu
Ve ben titriyorum

Geriye kalanlar tüm doğru cevapları içermiyor
Bir toz denizinin altında çok büyük değerli erdem yatıryor

El değmemiş karın kırmızıya dönmesi gibi
Masumiyet ölüyor

EPİCA
Cry For The Moon

Follow your common sense
You cannot hide yourself
behind a fairytale forever and ever
Only by revealing the hole truth can we disclose
The soul of this bulwark forever and ever
Forever and ever

Indoctrinated minds so very often
Contain sick thoughts
And commit most of the evil they preach against

Don’t try to convince me with messages from God
You accuse us of sins committed by yourselves
It’s easy to condemn without looking in the mirror
Behind the scenes opens reality

Eternal silence cries out for justice
Forgiveness is not for sale
Nor is the real to forget

Virginity has been stolen at very young ages
And the extinguisher loses it’s immunity
Morbid abuse of power in the garden of eden
Where the apple gets a youthful face

You can’t go on hiding yourself
Behind old fashioned fairytales
And keep washing your hands in innocence

Dünya bana bir Tanrı`nın buluşu ve rüyasıymış gibi görünüyor. Dünya canı sıkılmış bir Tanrı`nın gözleri önündeki boyalı buharlara benziyor. İyi ve Kötü, mutluluk ve acı, ve sen, ve ben, benim için bir yaratıcının gözlerinin önündeki boyalı buharlardır. Yaratıcı gözlerini kendi üstünden çekmek istiyordu ve dünyayı yarattı. Acı çeken birisi için gözlerini kendi acısından başka bir yere çevirebilmek baş döndürücü bir mutluluktur.
Nietzsche